จะว่าไปกูก็เลิกสนใจเรื่องสอบเอ็นท์หลังจากตัวเองเอ็นท์ติด(แล้วจะสนใจทำhereอะไร) จนตอนนี้ได้กลายเป็นระบบแอดมิชชัน
ไม่อยากสรุปว่าดีไม่ดี
แต่ขอให้ผลที่มันออกมาถูกต้องยอมรับได้ ทุกฝ่ายเคลียร์ก็พอ
เนื่องจากงานที่ทำมีความเกี่ยวพันกับข่าวสารบ้านเมืองอย่างล้นพ้น คำว่าแอดมิชชันทิ่มใส่ลูกกะตาวันละหลายรอบในช่วงวันสองวันนี้ ก็ขอพูดถึงซักหน่อย
แต่เผอิญกูโง่ว่ะ เอโหน่งเอเน็ต โอเน็ตเหี้ยอะร้ายยยยยยย กูล่ะงงแทน
เวลาฟังเด็ก ม.6 นั่งนอยแดกกันเหมือนกูหลุดออกมาอีกยุคนึงจริงๆ กูไม่สามารถให้คำแนะนำอะไรพวกมึงได้หรอกนะ ต่อให้กูจะเคยสอบมาแล้ว
ก่อนอื่นมาอธิบายให้กูฟังก่อนว่า เอเน็ตกับโอเน็ตมันจะแยกกันให้ดูยากขึ้นทำพรื่อ?? ไม่ได้กวนตีน แต่กูงงจริง
...ห้าปีที่แล้ว...(เชคอายุว่ะสัด)
ตลกที่มันเคยเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อในชีวิต โดยเฉพาะเด็กวิทย์อย่างกู55
เรียนมาสามปี เกรดเฉลี่ยสามปลายๆ สุดท้ายเลือกคณะสายศิลป์สี่อันดับรวด หักมุมจบ ที่บ้านถึงกับอึ้งไปหลายวัน(ที่บ้านอยากให้กูเป็นหมอ เปรี้ยวมั้ย)
ฟังดูก็ยังธรรมดาอยู่ดี หลายๆคนในนิเทศก็คงผ่านโมเม้นต์แบบนี้มากันมากอยู่
และบางที ในเวลานั้นกูก็อยากติด JC มากกว่า เพราะกูอยากอยู่หอ เหตุผลน่าหัวร่อไปหน่อย
จำได้ว่า ตอนรู้ว่าติดที่นี่ ถึงกับเซ็งไปหนึ่งวันเต็มๆ
ฉะนั้น สำหรับกู
สิ่งที่ดีที่สุดจากการเอ็นท์ติดที่นี่ ไม่ใช่ว่า เพราะฉันติดคณะในฝัน คณะแม่งดังโคตรพ่อ และอนาคตอยากเป็นครีเอทีฟตัวแม่ ทำแอดเอากล่อง เวลโนนเวรี่คูลยูโหนวว้อทไอมีน?
แต่เพราะ ได้เจอคนบ้าๆที่พร้อมจะบ้าไปด้วยกัน มากกว่า
คนสถุลๆร่วม 10 ชีวิตมาเจอกัน คงเพราะความชั้นต่ำของแต่ละคนมันดึงดูดพวกเราเอาไว้(จ๋า39 ถึงกับทำเอ็มวีทริบิวต์ให้ในวิชา imaginative media ที่ตอนจบยังคงรักษาความเป็นจ๋าไว้อย่างเหนียวแน่น)
ห้าปีที่ผ่านมาทำอะไรกันไว้บ้าง ไม่อยากจะ said เพราะกูเชื่อว่าพวกมึงๆคงไม่ลืมวีรกรรมต่างๆเหล่านั้น โดยเฉพาะอีสันดานช่างขุด
พูดไปเหมือนเดจาวู แต่นั่นแหละ รู้จักกันมาห้าปีแล้วว่ะ
อยู่กับคนเหี้ยๆ นาทีเดียวยังเสียจริต
แล้วกูอยู่กะพวกมึงเข้าไปได้ยังไงวะตั้งห้าปี55555
ป.ล. ขอทิ้งท้ายกับเพลงของพี่แหวน ฐิติมา อดีตร็อคเกอร์สาวเมืองไทย เพลงนี้คาดว่าร้องก่อนที่น้อง มิล่า สาวพังค์ตะวันตกจะเกิด หากซักครั้งที่น้องได้เผลอเข้ามาบลอกนี้ หวังว่าน้องคงจะสำเหนียกได้ว่า การร้องเพลงกับการแหกปากมันต่างกันยังไง